Czy dziecko dojrzało do pójścia do przedszkola?

Drodzy Państwo bardzo często rodzice mają wątpliwości, zastanawiają się czy ich dziecko jest już gotowe żeby pójść do przedszkola, czy to aby na pewno jest najodpowiedniejszy wiek dziecka, najodpowiedniejszy czas na wykonanie tego trudnego kroku w nową rzeczywistość.

Nie ma idealnego wieku na pójście do przedszkole. Każde dziecko jest inne i każde inaczej się społecznie rozwija. Choć można przypuszczać, że trzylatek, który ma starsze rodzeństwo, będzie bardziej gotowy do przedszkolnej przygody od czterolatka jedynaka, który w ogóle nie ma kontaktu z rówieśnikami, to bywa też dokładnie odwrotnie. Są jednak pewne ogólne prawidłowości które wyznaczają tzw gotowość przedszkolną.

Dojrzałość dziecka na pójście do przedszkola wyraża się zdolnością nawiązywania kontaktów społecznych oraz w miarę możliwości załatwiania samodzielnie podstawowych potrzeb. Zazwyczaj dzieci osiągają tę dojrzałość między 3 a 4 rokiem życia. Zależy to od tempa ich indywidualnego rozwoju oraz doświadczeń. Mówimy, że dziecko dojrzało do pójścia do przedszkola, gdy:

  • dobrze znosi nieobecność mamy (zostaje pod opieką innych członków rodziny lub znajomych osób);
  • z własnej inicjatywy oddala się od mamy, nie trzyma się kurczowo jej spódnicy (na spacerze odchodzi daleko nie oglądając się na mamę, potrafi samo odnaleźć drogę do domu);
  • potrafi wykonać proste czynności samoobsługowe - wymagania, jakie stawia przedszkole w zakresie samoobsługi sprowadzają się do:
    • komunikowania potrzeb fizjologicznych,
    • umiejętności zdjęcia i podciągnięcia majteczek,
    • korzystania z papieru toaletowego,
    • umiejętności umycia rąk mydłem i wytarcia w ręcznik,
    • umiejętności samodzielnego jedzenia (posługiwania się łyżką i widelcem) a także gryzienia!
    • samodzielnego ubierania i rozbierania się dziecka (przynajmniej podejmowania takich prób).

Jak sami państwo widzicie dojrzałość przedszkolna wymaga kształtowania a w tym kształtowaniu niezastąpiony jest rodzic. To on uczy dziecko samodzielności – dziecko potrafiące zgłaszać potrzeby fizjologiczne, posiadające podstawowe umiejętności związane z samoobsługą czuje się pewniej w przedszkolu i jest bardziej niezależne od inny, doświadcza tym samym mniej stresu. Dalej to rodzic powinien zadbać o możliwość nawiązywania przez dziecko relacji z rówieśnikami. Przygotowując dziecko do przedszkola należy wzmacniać kontakty społeczne poprzez zachęcanie do pozostawania w grupie dzieci, pomaganie w zdobywaniu doświadczeń w dzieleniu się z innymi zabawkami, współpracy i wspólnej zabawy. Dziecko winno umieć zrezygnować z dotychczasowych praktyk, że "tylko mu się należy". I wreszcie do rodzica również należy zadbanie o to, aby dziecko oswoiło się z nieobecnością najbliższych czyli mamy i taty, aby mogło zebrać jak najwięcej pozytywnych doświadczeń związanych z pozostawieniem bez rodziców. To wszystko służyć ma akceptacji przez dziecko czasowej rozłąki i nauki samodzielności. Dla nieprzygotowanego dziecka nowa sytuacja przyjścia do przedszkola, a więc zmiany środowiska jest często szokiem. Codzienne rozstania stają się tragedią, dzieci płaczą nawet już wieczorem, bojąc się pójść do przedszkola. Podczas pobytu w przedszkolu nie chcą nawiązywać kontaktu z innymi dziećmi i cały czas czekają, aż je rodzice odbiorą. Musi wtedy upłynąć o wiele więcej czasu zanim dziecko przekona się do atutów nowego środowiska i do tego, że rozstanie jest chwilowe i że zawsze po nie przyjdą rodzice, bo je kochają. Mówiąc jeszcze o gotowości dziecka do pójścia do przedszkola trzeba zaznaczyć , że może być tak, że mimo dobrego przygotowania dziecko przeżywa duży stres, bardzo płacze, długo nie adaptuje się do warunków przedszkolnych, może to oznaczać szczególnie w przypadku małych dzieci, że nie są one gotowe na podjęcie edukacji przedszkolnej. Wtedy warto się zastanowić czy nie przesunąć pójścia do przedszkola. Opóźnienie oddania dziecka do przedszkola jest również czasem wskazane jeśli w ostatnim czasie miały miejsce w życiu dziecka zdarzenia, które mogły wywołać u dziecka duży stres. Może ono, bowiem łączyć pójście do przedszkola z przedłużeniem albo konsekwencjami przykrych sytuacji. Mowa tu o takich trudnych sytuacjach rodzinnych jak rozwód, odejście kogoś z rodziny, długotrwały pobyt dziecka w szpitalu. Możliwe, że w takiej sytuacji korzystniej byłoby, aby opóźnić pójście do przedszkola, aż dziecko uspokoi się emocjonalnie, albo przez dłuższy czas pozostawiać dziecko bardzo krótko w przedszkolu.

Zatem dziecko wykazuje gotowość do przedszkola, kiedy poznało i zaakceptowało podstawowe elementy i zasady współżycia społecznego, nie boi się pozostać przez dłuższą chwilę samodzielnie w grupie dzieci. Te doświadczenia są niezbędne, kiedy zostaje wprowadzone pierwszy raz do grupy przedszkolnej.


www.efs.gov.pl

Biuro projektu
Sieradz, Rynek 14, Ip.
wtorek-piątek: 8:00-16:00
sobota: 10:00-14:00


Copyright © 2010 - 2018 RCPEP, angelus.nasze.pl